Γούπι Γκόλντμπεργκ: «Δεν θέλω κανέναν σύντροφο - Μας δίδαξαν ότι κάτι δεν πάει καλά αν είμαστε μόνοι»
Όπως εξηγεί απολαμβάνει την ελευθερία της και ούτως ή άλλως δεν νιώθει μόνη μιας και έχει πολλά αγαπημένα της πρόσωπα να ασχολούνται μαζί της και να ασχολείται μαζί τους.
Αποκαλυπτική, αφοπλιστικά ειλικρινής και με ιδιαίτερο χιούμορ, η Γούπι Γκόλντμπεργκ μιλά στο Interview Magazine για το εξέλιξη της τεχνολογίας, την προσωπική της ζωή, αλλά και για όσα αγωνίστηκε να καταφέρει.
«Όταν μεγάλωνα, ήταν ένας για όλους και όλοι για έναν. Όλοι αγωνίστηκαν για τα πάντα. Για τα δικαιώματα των γυναικών, για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων, για τα δικαιώματα της Λατινικής Αμερικής. Αυτό για το οποίο οι άνθρωποι δεν ήταν προετοιμασμένοι είναι ότι αυτή είναι μια συνεχιζόμενη μάχη. Γυναίκες, έγχρωμοι, ομοφυλόφιλοι, δεν «κοιμόμασταν» ποτέ. Έπρεπε να μείνουμε «ξύπνιοι» εξομολογήθηκε.
Μπορεί το διαδίκτυο να την αγαπά, όπως παρατηρεί ο δημοσιογράφος αλλά εκείνη προτιμά πράγματα της παλιάς εποχής. «Ξέρω ότι αυτό είναι πολύ παλιό, αλλά μου λείπει ένα Walkman. Μου λείπει μια κασέτα. Προσπαθώ να ερωτευτώ το διαδίκτυο, αλλά δεν είμαι μεγάλη φαν του. Μου αρέσει να βλέπω πράγματα στο διαδίκτυο, αλλά τώρα δεν είμαι σίγουρη για το τι βλέπω, επειδή δεν ξέρω αν είναι φτιαγμένο από τεχνητή νοημοσύνη. Το διαδίκτυο, δεν είναι και το ιδανικό μέρος για να βρίσκεσαι» εξηγεί.
«Έχεις ζήσει τόσες πολλές δυναμικές ιστορίες αγάπης. Ποιος είναι ο σύντροφος που όταν κλείνεις τα μάτια σου, ξυπνάει κάτι μέσα σου;» την ρωτά ο δημοσιογράφος.
Και εκείνη απαντά γελώντας: «Ήταν όλοι υπέροχοι τότε, αλλά τα τελευταία 25 χρόνια, αναγνώρισα ότι δεν είναι όλοι φτιαγμένοι για σχέση. Κάποιοι άνθρωποι είναι απλώς φτιαγμένοι για σχέσεις μιας βραδιάς. Δεν θέλω να ζήσω με κανέναν. Έζησα με την κόρη μου. Αυτό είναι το μόνο που μπορώ να αντέξω. Έχω πολλούς ανθρώπους που αγαπώ, αλλά δεν τους χρειάζομαι να ζουν μαζί μου. Δεν χρειάζεται να κοιμάμαι μαζί τους. Δεν είμαι καλή στις σχέσεις επειδή πρέπει να σκέφτεσαι τους άλλους ανθρώπους και έχω αρκετά πράγματα να σκεφτώ για την κόρη μου και τον άντρα της και τα εγγόνια μου και τα δισέγγονά μου και όλους τους ανθρώπους που συναναστρέφομαι στη δουλειά».
Και συνεχίζει: «Δεν νιώθω απαραίτητα μόνη επειδή υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι τριγύρω που δεν με αφήνουν. Αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι δεν νιώθουν άνετα να είναι μόνοι επειδή μας έχουν διδάξει ότι κάτι δεν πάει καλά με εσένα αν δεν είσαι ζευγάρι, ότι το να είσαι μόνος, το να τρως μόνος, είναι κακό. Μερικές φορές δεν θέλεις να φας με άλλους ανθρώπους. Μερικές φορές απλά θέλεις να πας να φας μόνος σου π.χ ζυμαρικά και δεν θέλεις να πεις σε κάποιον, «Θέλεις κόκκινο κρασί ή λευκό κρασί;» Δεν με νοιάζει τι θέλεις».
